Άν και στοιχειωμένη από την έλλειψη της φυσικής μου μητέρας, απολαμβάνω τον αισθησιασμό, τα οργιαστικά χρώματα και τις γίηνες μυρωδιές της πατρίδας μου.Καθώς όμως τα χρόνια περνούν, η ανάγκη να συνδεθώ, με κάποιον τρόπο, με την γυναίκα που δεν γνώρισα ποτέ μου γίνεται έμμονη ιδέα.
Μέσα μου ζει η φωνή που ποτέ δεν άκουσα, το πρόσωπο που ποτέ δεν αντίκρισα, το πλάσμα που με γέννησε. Μέσα μου ζουν οι φωνέςς που θα έπρεπε να είχα γεννήσει, τα πρόσωπα που δεν επέτρεψα να πάρουν μορφή, τα μάτια που δεν άφησα να με αντικρίσουν. Οι μέρες είναι μεγάλες, οι μέρες είναι σύντομες. Οι νύχτες ειναι άδειες, αφουγκράζονται κάτι που εγώ όμως αρνούμαι να δεχτώ. Ηχρονική περίοδος που ονομάζεται μέρα με αφήνει εντελώς αδιάφορη. Αυτό το συναίσθημα ονομάζεται ματαιοδοξία, όμως μόνο εγώ το ξέρω, όλα τα απρόσωπα τα έχω κάνει δικά μου. Αφού η ύπαρξή μου δε σημαίνει τίποτα, δε θέλω να έχει μια σημασία, όμως ουτως ή άλλως σημαίνει κάτι. Λαχταρώ να συναντήσω αυτό που στέκεται πάνω από μένα αυτό που μπορεί να με υποτάξει. Δεν είναι κάποιο βιβλίο Ιστορίας, δεν ειναι το έργο κάποιου που τα χείλημου μπορούν να προφερουν το όνομά του. Ο θάνατος είναι η μόνη πραγματικότητα γιατί είναι η μοναδική βεβαιότητα, αναπόφευκτη για τα πάντα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου