Ξαφνικά ο ήχος του τηλεφώνου μου έκοψε την ανάσα, την ακοή και την όραση. Φοβήθηκα να απαντήσω. Έμεινα θαρρώ ώρες ατελείωτες πάνω από ένα τηλέφωνο που χτυπούσε. Μα ήταν δευτερόλεπτα.
Η γρήγορη περπατησιά της "παραμάνας" με έβγαλε από τον λήθαργό μου.
- Δεν ακούς το τηλέφωνο, φώναξε νευριασμένη.
Κόλλησα πάλι, έμεινα παγωμένη και κοίταζα το άγριο εκείνο βλέμμα της να μιλάει στο τηλέφωνο.Καταλαβα αμέσως ποιος ήταν. Ο μπαμπάς ήταν.Δεν το ήξερε κανείς όμως ότι εγω κατάλαβα!
Τα έρια μου ακούμπησαν αργά το μέτωπό μου. Πρώτη φορά μίσησα τον εαυτό μου. Ήθελα να μου κάνω κακό. Δεν έκανα τίποτε. Απλά στάθηκα.
Επί πολύ ώρα παρακαλούσα να τρέξει ένα δάκρυ από τα φλογισμένα μάτια μου. Δυστηχώς δεν μπορούσα να κλάψω. Να βγάλω τη φωτιά από μέσα μου. Να κάψω ότι μου ανήκει. ΕΜΕΝΑ
Ξανα χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν παλι ο ίδιος. Ήθελε να παμε μια βόλτα είπε.
Να μου μιλήσει.
Να μου πει τι?
Ότι εφυγε?
Πήγα όμως.
Ήταν η μαμα και αυτο αρκούσε για να τρέξω να τον συναντήσω.
Πήγαμε διπλα στο σπίτι, στο δάσος με τα τεράστια δέντρα. Που ποτέ δενείχα δει.
Κόντευε να βραδιάσει και δεν είχαμε πει τίποτε ακόμα.Απλά τον κοίταζα που με απορία προσπαθούσε να ξεστομίσει κάτι που και ίδιος δεν πίστευε. Κάτι που θα με έκανε κομμάτια.
Μόλις γύρισα το κεφάλι κατάφερε και μου μίλησε.
- Η κοπέλα που βρήκαν τεμαχισμένη ήταν η μαμά, είπε
Τα μάτια μου γύρισαν αργά αργά σαν να το άκουγα για πρώτη φορά. Δεν με πείραξε, δεν με ένοιξε μπορω να πω. Απλά φεύγοντας, ζήτησα να μείνω για λίγο μόνη.
Δεν είχε άλλη λύση, τα πόδια μου είχανε καρφωθεί στο έδαφος που θα βρισκότανε εκείνη σε λίγες ώρες. Με όση δύναμη μου είχε απομείνει, φώναξα δυνατά ΓΙΑΤΙ.
Ύστερα από λίγο έφυγα. Έτρεχα πρώτη φορά τόσο γρήγορα. Νόμιζα ότι έφευγα μακριά από την πραγματικότητα.
Φτάνοντας σπίτι κατάλαβα πόσο δυνατά φώναξα. Το είπα από μέσα μου. Δεν ήθελα κανείς να μάθει το μυστικό μου.
......Σηκώθηκα νωρίς, δεν κοιμήθηκα. Πάλι 8:00 αλλά πρωί. Ντύθηκα, έβαλα ότι πιο ανοιχτόχρωμο ρούχο είχα και για πρώτη φορά έβαλα τα άσπρα μου παπούτσια.
ξανασκέφτηκα και άλλαξα. Φόρεσα μαύρα, αλλά έπρεπε να κάνω κάτι για να εκτονωθώ. Έτσι λοιπόν, φυλάκισα βαθιά μέσα μου την εικόνα μου με τα άσπρα ρούχα.
Χτύπησε το κουδούνι, ήρθε να μας πάρει για να πάμε εκεί.....
Εκεί που θάψαμε την καρδιά μας...
Μέσα στο αυτοκίνητο ένιωθα σαν σχολική εκδρομή. Πας κάπου που συχαίνεσαι, αλλά με καλή παρέα. Έτσι λοιπόν ευτυχισμένη πήγαινα την "εκδρομή" ΜΟΥ!
Εύκολα βγήκα από αυτό το τρυπάκι όμως.
Αντίκρυσα την Πύλη.
Εκεί που κάποτε γελούσα, σήμερα ήθελα να κλάψω. Συγκρατήθηκα. Δεν ήξερα βλεπεις για ποιον να κλάψω. Για μένα ή για την Μαμά.
Διάλεξα το δεύτερο γιατί με βόλευε.Δεν έσταξε ούτε μια σταγόνα από τα σκούρα μάτια μου. Πήγα γρήγορα να πάρω λουλούδια. Πήρα 29 γαρύφαλλα, όχι πως 29 λόγια φτανουν για να πω τον πόνο μου, αλλά 29 δάκρυα για μια αιώνια δροσιά.
Της ζήτησα να φορέσει ο λευκό της φόρεμα και την είδα, κάπνιζε σαν τρελλη.
- Μαμά, φώναξα...
Ήταν η πρώτη φορά και η τελευταία που την είπα έτσι.
Και έτσι κρατιότανε η αναπνοή.
Το βλέμμα παγωμένο.
Είχα την εντύπωση ότι τα λόγια της έρχονταν από τον παράδεισο.
Δεν ήταν ποτέ!
Δεν υπήρξε ποτέ για μένα.
Ήταν πάντα τόσο μακρινή...
Που την ξεχνούσα
Φωτιές ανάβανε τα μάτια μου και ανέβαινα πλέον τα σκαλοπάτια της μοναξιάς μου πολύ γρήγορα.
Λιγα τα σκαλοπάτια για την μοναξιά.
Η μοναξιά πολύ μεγάλη.
Και αυτη η φωτιά με έκαιγε παρα πολύ...
Κόντεψα να γίνω στάχτη
Στάχτη και μετά σκόνη στο χάσιμο του αέρα.
Κρατήσου όμως λίγο.
Είπα.
Λίγο ακόμα.
Πήγα πιο κει και αντίκρισα ολες αυτες τις ψυχές που με κοίταζαν λυπημένες. Και γύρω μου ΤΕΡΑΤΑ! Που δεν με σώζανε!
Μπήκα μέσα που ήταν ξαπλωμένη, χάιδεψα τα ψεύτικα μαλλιά της και κοίταξα τα αληθινά μα για πάντα κλειστά μάτια της.
Από εκέινη την στιγμή,λάτρεψα τυφλά την αλήθεια της.
Και τότε με άκουσαν όλοι στον ήχο μιας κραυγής.
Μη φεύγεις....Σ'αγαπάω... Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να σου το πω....
Από τότε κράτησα για πάντα μέσα μου εκείνα τα δάκρυα της χθεσινής μου λύπης.
Λείπεις λοιπόν....
Και για σένα που αυτή τη στιγμη άκουσες τα λόγια της καρδιάς μου.
μη σκεφτείς να κλάψεις, άσε τις ψυχές να ηρεμήσουν. Στελε δυο φιλιά στον ουρανό και φύσα απαλά να πέσουν επάνω της...
Εκεί που θάψαμε την καρδιά μας!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου